000000194241 Numer księgi rejestru podmiotu leczniczego nadany przez Wojewodę

Zaburzenia osobowości

Zaburzenia osobowości

admin

Zaburzenia psychiczne, czyli zaburzenia osobowości charakteryzują się jako zespół cech oraz zachowań, które powodują spore trudności na co dzień. Swój początek bardzo często mają już w dzieciństwie, które nie ustają w wieku dojrzałym. Dlatego przez te głęboko zakorzenione i utrwalone wzorce postępowania osoba z zaburzeniem osobowości ma problemy w relacjach z innymi. Zaburzony jest również sposób postrzegania samego siebie, jak i otoczenia. Zobacz, jakie zaburzenia osobowości wyróżniamy oraz jakie kroki trzeba podjąć  w walce z leczeniem?

 

Czym są zaburzenia osobowości?

Za zaburzenia osobowości odpowiedzialne są w dużej mierze negatywne myśli powiązane z utrwalonymi wzorcami zachowań, relacji z innymi ludźmi oraz sposobu funkcjonowania w życiu codziennym. Wszystkie wymienione uwarunkowania, powodują spore trudności w relacjach rodzinnych, ale i zawodowych oraz społecznych. Z tego też względu sposób postępowania osób z zaburzeniami jest najczęściej zupełnie inny niż ogólnie przyjęte wzorce społeczne i kulturalne.  Rezultatem zaburzeń osobowości są niekorzystne wydarzenia w życiu osoby chorej, jak i jej najbliższych. Szczególnie ich utrwalony charakter utrudnia zmianę wzorców zachowań i sposobu funkcjonowania na co dzień.

 

Główne cechy zaburzeń osobowości:

– głęboko zakorzenione wzorce zachowania (od najmłodszych lat),

– trudności w dostosowaniu się, mało elastyczne reakcje na sytuacje indywidualne i społeczne,

– myśli samobójcze, niechęć do życia,

– zupełnie inny niż spotykany w danej kulturze sposób spostrzegania, myślenia czy także odczuwania,

–  odczuwanie subiektywnego cierpienia, towarzyszący przy tym bardzo często gniew,

– trudności w osiągnięciu jakichkolwiek celów życiowych.

 

Rodzaje – zaburzenia osobowości:

    Grupa A, osobowość:

  • paranoiczna- Charakterystyczne cechy: głównie spotykana u mężczyzn; ciągła podejrzliwość; chory podejrzewa stale innych o wykorzystywanie i szkodzenie mu; nie ufa nikomu, nie zwierza się innym ze swoich lęków i zmartwień, wszyscy są podejrzani; bardzo łatwo się denerwuje i złości; jeśli jest w związki, ciągle podejrzewa swojego partnera o zdradę oraz nielojalność.
  • schizoidalna- Główne cechy: dużo częściej spotykana u mężczyzn; brak potrzeby z założenia rodziny, co spowodowane jest częstym brakiem partnera wśród chorych; samotność, unikanie kontaktów z innymi ludźmi; brak przyjaciół; w relacjach nawet z rodziną okazuje emocjonalny chłód.
  • schizotypowa- Cechy osobowości: występuje zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet; brak potrzeby spotykania się z innymi, samotność, brak przyjaciół, życia towarzyskiego; spora podejrzliwość, względem innych osób; lęk społeczny; nietypowy, paranoidalny sposób myślenia.

 

    Grupa B, osobowość:

  • Impulsywna: dużo częściej spotykana wśród mężczyzn; brak umiejętności planowania; brak podejmowanie przemyślanych decyzji przez osobę chorą; łatwa irytacja; duża trudność w utrzymaniu stałej pracy.
  • histrioniczna- ciągła potrzeba bycia w centrum uwagi, prowokowanie emocjonalnie, a nawet seksualnie; ciągła zmiana decyzji, brak własnego zdania; podatność na słowa innych; zachwyt nad sobą samym.
  • narcystyczna- występuje również często u kobiet, jak i u mężczyzn; osoba chora przekonania jest, że jest „lepsza” od innych; dużo fantazjuje o swojej przyszłości, często nie podejmując żadnego działania, aby spełnić marzenia; oczekuję ciągłych pochwał i zachwytu oraz wyjątkowego traktowania; zazdrość; delikatne poczucie własnej wartości; nadużywanie alkoholu oraz substancji psychoaktywnych; myśli samobójcze.

 

    Grupa C, osobowość:

  • obsesyjno-kompulsywna- dwa razy częściej spotykana u mężczyzn; żyje według ustalonych zasad, nie podejmuje ryzyka; niesamowita sumienność oraz skrupulatność; wiecznie oszczędza na „czarną godzinę”; jest bardzo uparta.
  • unikająca- strach przed krytyką, odrzuceniem; długo trzyma dystans, zanim zaufa, musi poczuć się pewnie; ma problemy w sferze intymnej, boi się ośmieszenia, zawstydzenia; bardzo niska samoocena; żyje bezpiecznie według wyznaczonych reguł.
  • zależna- chory potrzebuje wiecznych zapewnień innych, sam nie podejmie żadnych decyzji; nie bierze odpowiedzialności za swoje życie, obarcza nią innych; brak asertywności; brak samodzielności.

 

Jak leczyć zaburzenia osobowości?

Wzorce zachowań w dużej mierze podatne są na zmiany. Dlatego jednym z dobrych sposobów na wyleczenie zaburzeń osobowości jest właściwie przeprowadzona psychoterapia. W psychoterapii wyróżniamy:

 

  • Terapia indywidualna- poradnictwo, dialektyczna terapia behawioralna, psychoterapia dynamiczna, terapia poznawcza, terapia poznawczo-analityczna.
  • Ośrodki terapii uzależnień- ośrodki terapeutyczne, które zapewniają leczenie na zasadzie terapii w ośrodku przez kilka tygodni lub miesiącu (terapie dobrana indywidualnie), lub na zasadzie wizyt ambulatoryjnych. Terapia odbywa się zarówno indywidualnie, jak i w grupach, dzięki czemu pacjenci uczą się relacji i komunikowania z innymi. W odróżnieniu od życia „na zewnątrz”, wszelkie sytuacje krytyczne występują w bezpiecznym środowisku, co pozwala zarówno terapeutom jak i pacjentom wspólnie rozwiązywać problemy i wyciągać z nich wnioski.
  • Leki przeciwpsychotyczne – zmniejszają podejrzliwość u ludzi z zaburzeniami osobowości z grupy paranoicznej, schizoidalnej, schizotypowej. Pomagają także w przypadkach zaburzeń z pogranicza, zwłaszcza jeśli występują omamy słuchowe, lub paranoja.
  • Środki przeciwdepresyjne – dedykowane są w leczeniu problemów uczuciowych i nastrojowych u ludzi z zaburzeniami osobowości z grupy B (intensywne relacje i emocje, nieodporność na stres). Zdarza się, że niektóre środki przecwdepresyjne mogą również łagodzić niepokój występujący u osób z zaburzeniami osobowości z grupy C.
  • Leki normotymiczne– mogą ograniczyć impulsywność i agresję.